مامانم و داداشم ایلیا رو بردند سلمونی و موهاش رو بالاخره کوتاه کردند. اینقدر خوردنی شده که نگو.مثل آقاها . من که عاشقشم.

ایلیا از این ویروس لاکردار نتونست قصر در بره. ده روز تموم دارو میخورد. اصلا تبش پایین نمیومد. شبها که دستم بهش میخورد از داغی پوستش میسوختم. بعدش هم من ازش گرفتم. اشکال نداره . خدایا حاضرم هفت روز هفته مریض باشم ولی ایلیای کوچولوم مریض نشه.

هفته پیش ایلیای طبقه سوم که سه سالشه اومده بود با ایلیا بازی کنه. هر چی میگفتم ایلیا اون جواب میداد ها! خیلی از دستش خندیدم.

جدیدا مردد شدم که ایلیا رو همچنان تو اتاق خودش بخوابونم . آخه وسط شب از خواب میپره و گریه میکنه. بالشش از اشکهاش خیس میشه. شاید خواب بد میبینه. برای همین دوباره دو شبی میشه که پیش خودمون میخوابونمش. من که تو روز نیستم باهاش باشم. شبها هم غنیمته.

مادرها اگر راهی برای افزایش اشتهای این وروجکها دارید ما رو هم مطلع کنید. من دوست دارم بچه خودش غذاخور باشه. نه اینکه من دنبالش بدوم.

ببخشید اخبار رو تلگرافی دادم.

تا بعد

من: سلام مامان چطوری خوبی؟ ایلیا چیکار میکنه؟

مامانم: خوبه از خواب بیدار شده صبحانه خورده یک دستمال برداشته داره میز رو تمیز میکنه.

ساعت ۱:۳۰ بعد از ظهر

من: مامان ایلیا ناهارش رو خورد؟

مامانم: بله الانم با دستمال داره دهنش رو پاک میکنه.

ساعت ۳ بعد از ظهر

من: مامان ایلیا چطوره:

مامانم: خوبه یک دستمال دادم دستش داره کف آشپزخونه رو تمیز میکنه.

من: مامان جون تو رو خدا اینقدر از پسر من کار نکش

مامانم: خوب چیکار کنم امروز حالم خوب نبود گفتم ایلیا هم کمکم کنه.

ایلیا عسل مامان کوزت چه خبر؟؟