امسال سر تاریخ برگزاری تولد ایلیا مردد موندم. پنجم فروردین خواهرم نیست . قبل از عید هم برادرم نیست. نمیدونم شاید ۱۰ یا ۱۱ تولد گرفتیم.

جوجه اینقدر شیرین زبون شده که نمیدونم از کجا بگم. جدیدا خیلی زورگو شده. چون پیش مامانم میمونه نسبت به وسایل اونجا احساس مالکیت شدیدی داره. برای همین وقتی رهام هم میاد اونجا بنده خدا به هر چی که دست میزنه ایلیا سریع میره ازش میگیره و میگه مال منه. مال منه. مثلا یک نمونه اش همین دیروز. رهام داشت نقاشی میکشید البته توی دفتر نقاشی ایلیا. همینکه چشمش افتاد به رهام سریع رفته خودکار رو ازش گرفته و میگه بیای شما خوتار بیایم نناشی بتشی؟ (برای شما خودکار بیارم نقاشی بکشی؟)

پنج شنبه که خونه بودم برای ناهار براش سوپ کشیدم و آوردم. اولش هی بهونه آورد که سوپ نخواهم ! . شیر میخوام. گفتم نخیر اول نارهارت رو میخوری شیر باشه وقتی خواستی بعد از ظهر بخوابی.

چشمهاش رو ریز میکنه و گردنش رو کج میکنه با یک حالت مظلومی میگه : مامان مهین ... توجائی؟ بلام شیر درست بتنی؟  (ناقلا خوب میدونه کی اونوری غش کنه)

جمعه داشتم توی آشپزخونه بستنی میخوردم. اومده منو با تعجب نگاه میکنه. منهم سعی در قائم کردنش نکردم. میگه : مامان بیتا..... بتنی میخوری؟

: بله

: به من نیمیدی؟

: نخیر الان موقع ناهار شماست.

نیمیدی؟ بتنی بهم نیمیدی؟

: گفتم که نه..

: بخور بخور. بازم بتنی بخور.

:

هفته پیش رفتیم خیابون سنایی برای آقا ایلیا کفش بخریم. هر کفشی که میپوشید جلوش رو با انگشت فشار میدادم ببینم تنگه یا گشاده. آقا پا شده رفته سراغ بچه هایی که دادن کفش امتحان میکنن انگشتش رو فشار میده رو جلوی کفششون که مثلا ادای منو دربیاره. فروشنده مرده بود از خنده